عطای نبوت

«بر حسب فیضی که به ما بخشیده شده است، دارای عطایای گوناگونیم. اگر عطای کسی نبوت است، آن را متناسب با ایمانش به کار گیرد» (رومیان ۱۲: ۶، هزارۀ نو). 

هر ایمانداری به هنگام تولد تازه، عطایی روحانی دریافت می‌دارد تا آن را برای بنای بدن مسیح به کار گیرد. در خصوص نحوۀ طبقه‌بندی تفسیر عطاهای روح‌القدس، مباحثات بسیاری وجود داشته است. من دو نحوۀ طبقه‌بندی آنها را اجمالا خاطرنشان می‌سازم. برخی این سه دسته را ارائه می‌دهند:

الف) عطاهای گفتاری نظیر موعظه و تعلیم؛ ب) عطاهای خدمت نظیر رحم و شفقت؛ و ج) عطاهای نشانه‌ای که ماهیتی معجزه‌گونه دارند، نظیر شفا. 

این طبقه‌بندی گرچه مفید است، اما به نظر من، طبقه‌بندی دیگری هست که به لحاظ درک نحوۀ عملکرد عطایا در جماعت محلی، مفیدتر می‌نماید. این طبقه‌بندی، نگرشی کاربردی دارد و عطاهای مذکور در رومیان ۱۲ را به این صورت دسته‌بندی می‌کند:

نخست) عطاهای انگیزش‌دهنده نظیر نبوت، خدمت، تعلیم، تشویق، هدیه دادن، سازمان دادن، و رحم و شفقت. در این طبقه‌بندی، فرض بر این است که هر ایمانداری عطایی مشخص دارد که نقش انگیزش دادن روحانی را در پس خدمات خاص دارا است و نگرش شخص در عملی ساختن خدمت خود را تعیین می‌کند.

دوم) عطاهای خدمت که فرصت‌هایی را برای خدمات خاص به وجود می‌آورد و انواع خدماتی را که ایماندار بر عهده خواهد گرفت، تعیین می‌کند. نمونه‌های چنین عطاهایی، خدمت رسولان، انبیا، معلمین، مددرسانان، شفادهندگان و غیره می‌باشد.

سوم) عطاهای متجلی‌شونده که قابلیت‌های خاصی را برای خدماتی مخصوص به دست می‌دهد. جزو این دسته، تجلی قدرت الاهی را به صورت کلام حکمت، کلام علم، ایمان و غیره مشاهده می‌کنیم. 

ما بررسی خود را با عطاهای انگیزش‌دهنده، آنگونه که در رومیان ۱۲: ۳-۱۶ آمده آغاز می‌کنیم، زیرا به باور من، بسیار مهم است که تشخیص دهیم خدا هر یک از ما را به چه شکلی برای خدمت مسیحی انگیزش می‌دهد. در این بخش از رسالۀ رومیان، به هفت عطا اشاره شده؛ ما در این مقاله، بررسی خود را با عطای نبوت شروع می‌کنیم (آیۀ ۹).

نبوت در عهد عتیق

برای درک بهتر عطای روحانی نبوت، لازم است نقش انبیا را در عهد عتیق بررسی کنیم. خدمت ایشان این بود که کلام خدا را با شجاعت اعلام کنند، طوری که با زندگی قوم خدا انطباق بیابد. همین تاکید را در عهد جدید مشاهده می‌کنیم: «آن که نبوت می‌کند، با انسان‌های دیگر برای بنا، تشویق و تسلی‌شان سخن می‌گوید» (اول قرنتیان ۱۴: ۳). دومین عنصر موجود در نبوت‌های عهد عتیق، بیان آن چیزی است که در انتظار قوم خدا است. این عنصر را در پیشگویی اشعیا در خصوص جزئیات ولادت خداوند عیسی می‌بینیم و بدینسان بر هویت او تاکید گذارده می‌شود. در عهد جدید، پیشگویی آینده را کمتر می‌بینیم، و بیشتر شاهد اعلام کلام خدا هستیم؛ اما هشداری جدی داده شده که به آنچه که قبلا در کتاب‌مقدس مکشوف شده، چیزی اضافه نشود یا چیزی از آن کاسته نگردد (مکاشفه ۲۲: ۱۸-۱۹). به طور خلاصه، کسی که عطای نبوت دارد، این قابلیت روحانی را تحت کنترل روح‌القدس دریافت داشته که کلام خدا را با چنان قدرت و وضوحی بیان کند که باعث ایجاد الزام و یقینی عمیق در کلیسا گردد.

خصوصیات نبی

بیایید اکنون به بررسی خصوصیات ویژۀ شخصی بپردازیم که دارای عطای نبوت است؛ به این ترتیب، خواهیم توانست تشخیص دهیم که آیا شخص دارای این عطا هست یا نه. پطرس رسول نمونۀ خوبی است از کسی که از این عطا برخوردار می‌باشد. هم او بود که با شهامت در روز پنتیکاست موعظه کرد و هم او بود که با فریبکاری حنانیا و سفیره مقابله نمود. وقتی پیشینۀ خدمت او را از نظر می‌گذرانیم، خصوصیات ذیل را در او مشاهده می‌کنیم. سریع و صریح سخن می‌گویند: انبیا اهل سخن گفتن هستند و آنچه را که درست یا نادرست می‌انگارند، سریع بیان می‌کنند. پطرس نظرات خود را صریحا بیان می‌داشت و این کار را اغلب شتاب‌زده انجام می‌داد، یعنی ظاهرا پیش از آنکه فکر کند، سخن می‌گفت. اگر عطای شما نبوت است، به احتمال زیاد، سریع و صریح سخن می‌گویید. 

سریع قضاوت می‌کنند

انبیا گرایش دارند که سریع قضاوت کنند، حتی پیش از آنکه همۀ اطلاعات لازم را در دست داشته باشند. پطرس با اصرار از عیسی خواست که به اورشلیم نرود. در ضمن، او نخستین کسی بود که گفت هرگز به خداوندش خیانت نخواهد کرد. 
 

باعث رنجش می‌شوند

 انبیا ممکن است با خطاهای اطرافیان و اعضای کلیسا به طرزی دردآور مقابله کنند. این خصوصیت را در نحوۀ مقابلۀ پطرس با حنانیا و سفیره در فصل ۵ کتاب اعمال مشاهده می‌کنیم. اگر شخصی را می‌شناسید که این عطا را دارد، اغلب از سوی ایشان زخمی‌ می‌شوید و احساس می‌کنید که به شکل خاصی دیگران را از خود می‌رنجانند. به همین دلیل است که خدا اغلب در کنار نبی، کسی را قرار می‌دهد که عطای رحمت و شفقت داشته باشد. 

سازش ناپذیرند

 انبیا در کتاب‌مقدس، سازش ناپذیرند. به فرمایش پطرس به حنانیا توجه کنید: «تو نه به انسان، بلکه به خدا دروغ گفتی!» (اعمال ۵: ۴). اگر واعظ کلیسای شما عطای نبوت دارد، می‌تواند با گناه و بی‌عدالتی بسیار سخت برخورد کند، طوری که بسیاری از رفتار عاری از ملاطفت او شاکی شوند. انبیا ممکن است بسیار شریعت‌گرا باشند، خصوصا وقتی که در جسم عمل می‌کنند و نه در روح‌القدس. 
 

وفادار هستند

انبیا معمولا به عقاید و به مردم بسیار وفادارند و خیلی سخت می‌توانند بپذیرند که اشتباه می‌کنند. پطرس عیسی را مطمئن ساخت که هرگز به او خیانت نخواهد کرد؛ و وقتی خیانت کرد، پذیرش آن برایش بسیار دردناک بود. تنها راه برای متقاعد کردن یک نبی به پذیرش خطایش، این است که آیات کتاب‌مقدس را به او یادآوری کنید و برای الزام روح‌القدس دعا کنید.
 
از رنج استقبال می‌کنند

 انبیا از رنج‌کشیدن به خاطر راستی به گونه‌ای شگفت‌انگیز استقبال می‌کنند. در فصل ۵ اعمال، وقتی پطرس را بازداشت کردند، گفت: «خدا را باید بیش از انسان اطاعت کرد» (آیۀ ۲۹). بعدا در همان فصل می‌خوانیم که رسولان شادی کردند زیرا شایسته شمرده شدند که به خاطر نام او متحمل رسوایی شوند (آیۀ ۴۱). نبی معمولا برای خود افتخار می‌داند که مردم با پیامش مخالفت کنند، زیرا بر این باور است که این امر بیشتر تایید می‌کند که او یکه و تنها برای خدا ایستاده است. 

متقاعدکننده سخن می‌گویند

 انبیا این قابلیت را دارند که به هنگام اعلام کلام خدا، بسیار متقاعدکننده باشند. وقتی پطرس این موعظۀ الزام‌آور را برای شنوندگان یهودی خود ایراد کرد، خدا هزاران نفر را به ایمان رهنمون شد: «آن مرد بنا بر مشیت و پیش‌دانی خدا، به شما تسلیم کرده شد و شما به دست بی‌دینان بر صلیب کشیده، کشتید» (اعمال ۲: ۲۳). انبیا با شور و حرارت و قدرت بسیار موعظه می‌کنند و شنوندگان خود را به گناه و نیازشان به نجات ملزم می‌سازند و به این ترتیب، برکتی برای کلیسا هستند. 
انبیا هدیۀ خاص خدا به کلیسا می‌باشند، زیرا دائما حقیقت کلام خدا را بالا نگاه می‌دارند؛ اما قرار نیست ایشان تنها باشند. از این رو، خدا عطایای متعادل‌کننده را در بدن خود یعنی کلیسا قرار داده، همچون عطای رحمت و شفقت، تا به بدن مسیح کمک شود که به شخصیت و کار خداوند ما عیسای مسیح عمیق‌تر بیندیشند. 

#نداگر