عطای تشویق

«چنانکه می‌دانید، رفتار ما با یک‌یک شما چون رفتار پدری با فرزندش بود. شما را تشویق کرده، دلداری می‌دادیم و سفارش می‌کردیم که شیوۀ رفتارتان شایستۀ خدایی باشد که شما را به پادشاهی و جلال خود فرا می‌خواند» (اول تسالونیکیان ۲: ۱۱-۱۲، هزارۀ نو). 

در بخش‌های پیشین، با یکدیگر عطاهای انگیزش‌دهندۀ روح‌القدس را که در رومیان ۱۲: ۶-۸ آمده، بررسی کردیم. اینک به عطای «تشویق» یا نصیحت می‌رسیم که در آیۀ ۸ ذکر شده است. اساس عقیدۀ ما این است که به هر ایماندارای مجموعه‌ای از عطاها داده شده که یکی از آنها غالب است و در خدمت ایماندار، نقشی انگیزش‌دهنده بازی می‌کند. کلمۀ «تشویق» در یونانی واژۀ «پاراکلِت» است، به معنی کنار کسی قرار گرفتن برای سهیم شدن در نیازهای او و ارائۀ کمک‌های الاهی به به وی. این همان نامی است که به روح‌القدس داده شده که الگوی کامل ما به عنوان مشوق و تسلی‌دهنده است. در اینجا منظور ما این است که شخص مشوق می‌تواند بنا به اقتضای موقعیت، تشویق یا توبیخ کند. 

عطایی برای همه
تشویق عطایی است روحانی، اما در ضمن، خدمتی است که تمام بدن مسیح باید در آن سهیم باشد. کتاب‌مقدس ما را سفارش کرده به اینکه همگی مشوق یکدیگر باشیم؛ این امر کمک می‌کند تا ماهیت عطای تشویق روشن‌تر گردد. 
تشویق به رشد: نخست، از همۀ ما انتظار می‌رود تا یکدیگر را به رشد در مسیح تشویق کنیم. پولس می‌فرماید: «ما او را وعظ می‌کنیم، و هرکس را با کمال حکمت پند می‌دهیم و می‌آموزیم، تا همه را کامل در مسیح حاضر سازیم» (کولسیان ۱: ۲۸). همۀ ایمانداران باید یکدیگر را تشویق کنند تا در کلام بمانند و برای دعا وقت صرف کنند و در حضور در جلسات به منظور الهام یافتن از یکدیگر وفادار باشند. 
تشویق به هنگام سختی‌ها: دوم، خدا حکم کرده که یکدیگر را در مواقع اندوه و ماتم و دلسردی، تسلی دهیم. پولس در دوم قرنتیان ۱: ۴ چنین می‌فرماید: «که به ما در همۀ سختی‌های‌مان دلگرمی می‌بخشد تا ما نیز بتوانیم با آن دلگرمی که از او یافته‌ایم، دیگران را که از سختی‌ها می‌گذرند، دلگرم سازیم.» ما باید در کنار برادر و خواهر رنجدیدۀ خود بایستیم و بگذاریم احساس کنند که به آنان توجه داریم، و نیز از طریق کلام خدا و دعا، به ایشان امید ببخشیم. 
مشاوره بر اساس کلام خدا: سوم، کتاب‌مقدس تعلیم می‌دهد که باید خدمت ارائۀ مشاوره به دیگران را داشته باشیم، مشاوره بر اساس حکمت خدا. فرمایش پولس رسول در رومیان ۱۵: ۱۴ مرا عمیقا تحت تاثیر قرار می‌دهد؛ می‌فرماید: «ای برادران، من خود این اطمینان را دارم که شما خود از نیکویی مملو، و از معرفت کامل برخوردارید و به پند گفتن به یکدیگر نیز توانایید.» خدمت تشویق ما شامل آگاهی کامل از کلام خداست، طوری که بتوانیم حکمت و مشورت آن را به راحتی با آنانی که در سختی‌های زندگی درمانده هستند، در میان بگذاریم. 

خصوصیات مشوق
تا به اینجا، در این مجموعه از مقالات، یکی از شخصیت‌های کتاب‌مقدس را مورد بررسی قرار داده‌ایم که به روشنی ویژگی‌های عطای روحانی مورد بحث ما را دارا بوده‌اند. به نظر من، پولس رسول یک مشوق بود. اکنون با بذل توجه به خصوصیات بارز خدمت او، امید دارم که بتوانید تشخیص دهید که آیا از این عطای فوق‌العاده برخوردار هستید یا نه. 
به سمت رشد روحانی تشویق می‌کند: تشویق‌کنندگان انگیزشی قوی در خود احساس می‌کنند تا دیگران را به رشد روحانی سوق دهند. با مطالعه‌ای دقیق، این موضوع را در رسالات پولس مشاهده خواهید کرد. در کولسیان ۲: ۲۸-۲۹، پولس اعلام می‌دارد که هدفش در خدمت، موعظه دربارۀ مسیح است و اینکه هرکس را با هر حکمتی تشویق کند تا «همه را کامل در مسیح حاضر» سازد. شخص تشویق‌کننده فقط به موعظه کردن اکتفا نمی‌کند. او مشتاق است نتایج را در زندگی شنوندگانش ببیند و اغلب ساعت‌ها بعد از اتمام جلسه در کلیسا می‌ماند تا با مردم دربارۀ مسیح سخن بگوید. 
مشکلات دیگران را تشخیص می‌دهد: تشویق‌کنندگان قابلیت زیادی برای تشخیص سریع وضعیت روحانی دیگران را دارند و با ایشان در سطح درک و رشدشان سخن می‌گویند. پولس این عطا را در رساله‌اش به مسیحیان قرنتس ظاهر می‌سازد؛ می‌فرماید: «اما ای برادران، من نتوانستم با شما همچون اشخاص روحانی سخن بگویم، بلکه همچون اشخاصی نفسانی سخن گفتم، یعنی مانند کسانی که در مسیح، کودکِ نوزادند» (اول قرنتیان ۳: ۱). تعلیمی که تشویق‌کننده می‌دهد، تاثیر بیشتری بر شنوندگان می‌گذارد زیرا ایشان احساس می‌کنند که به کسی گوش می‌دهند که از مشکلات‌شان با خبر است. به این ترتیب، تعلیمش قابل درک و معمولا بسیار عملی است. 

عمل‌گرا است: تشویق‌کنندگان در خدمت‌شان معمولا بسیار عمل‌گرا هستند و اغلب اوقات قدم‌های عملی مشخصی ارائه می‌دهند که برای رشد روحانی ضروری است. ایشان اغلب استعداد زیادی دارند در استفاده از منطق و تمثیل‌ها برای روشن ساختن حقیقت. دوست دارند از نمودارها و وسایل بصری استفاده کنند تا حقیقت قابل اجرا گردد. اگر بتوان معلم را به یک محقق تشبیه کرد، مشوق را می‌توان به جراحی تشبیه کرد که بدن بیمار را می‌شکافد و آنچه را که مانع سلامتی است، می‌بُرَد.
آینده‌ای درخشان‌تر را می‌بیند: تشویق‌کنندگان می‌توانند شرایط کنونی شخص را ببینند و بدانند که وی در مسیح می‌تواند تبدیل به چه شخصی شود. پولس رشد روحانی ایمانداران در شهر فیلیپی را می‌دید؛ از این رو به آنان چنین نوشت: «ای برادران، با هم از من سرمشق بگیرید، و توجه خود را به کسانی معطوف کنید که مطابق الگویی که در ما سراغ دارید، رفتار می‌کنند.» (فیلیپیان ۳: ۱۷). می‌گویند واعظ معروفی که عطای تشویق داشت، به هنگام موعظه، تاج‌هایی را دید که بر سر هر یک از شنوندگانش قرار گرفته بود، و می‌دید که ایشان آنقدر رشد خواهند کرد که شایستۀ آن گردند. مشوقین می‌توانند با کسانی که زندگی به هم‌ریخته‌ای دارند، شکیباتر باشند، زیرا می‌توانند به ایشان کمک کنند که بر مشکلات‌شان فائق آیند و در ایمان رشد کنند. 
از مشکلات استقبال می‌کند: با نهایت تعجب، تشویق‌کنندگان از مشکلات شخصی در زندگی خود و دیگران، استقبال می‌کنند، زیرا می‌دانند بحران‌های زندگی چه قدرتی برای رشد روحانی به همراه می‌آورد. پولس به مشکلات خود به شکلی منحصربه‌فرد می‌نگریست؛ او می‌نویسد: «زیرا رنج‌های جزئی و گذرای ما، جلالی ابدی برای‌مان به ارمغان می‌آورد که با آن رنج‌ها قیاس‌پذیر نیست» (دوم قرنتیان ۴: ۱۷). اگر به دنبال مشوقی هستید تا مشکلات‌تان را با او در میان بگذارید، تعجب نکنید که او به جای همدردی با شما، به هیجان بیاید و مشکلات شما را فرصتی برای رشدتان تلقی کند. ممکن است از شما بپرسد که خدا از طریق این مشکلات چه درسی به شما می‌آموزد. 

هم‌شکل مسیحیان مختلف می‌شود: تشویق‌کنندگان قابلیت بسیاری دارند برای هم‌شکل شدن با گروه‌های مختلف مسیحیان تا افراد بیشتری را جذب انجیل کنند. ایشان آماده‌اند تا در جزئیات سازش کنند تا هدف کلی مسیح را تحقق بخشند. پولس دل خود را در خصوص این موضوع باز می‌کند و می‌فرماید: «همه کس را همه چیز گشتم تا به هر نحو بعضی را نجات بخشم» (اول قرنتیان ۹: ۲۲). کسانی که عطای نبوت و تعلیم دارند، معمولا از این امر خشنود نیستند و فکر می‌کنند که تشویق‌کنندگان دست به سازش می‌زنند. اما این تشویق‌کنندگان هستند که مجراها را برای برقراری ارتباط با طردشدگان باز نگه می‌دارند، زیرا بر این باورند که انجیل می‌تواند زندگی مردم را عوض کند و چنین نیز خواهد کرد. 
صلح و صفا برقرار می‌سازند: تشویق‌کنندگان در کلیسا معمولا صلح و صفا برقرار می‌سازند زیرا انگیزۀ آنان این است که میان گروه‌های مختلف مسیحیان هماهنگی ایجاد کنند، چرا که می‌دانند که علت اختلاف‌ها در کلیسا معمولا عدم بلوغ روحانی است. بر خلاف تصور اکثرر مردم، مسیحیان نابالغ در کلیساها بیشتر اختلاف و شقاق به وجود آورده‌اند، تا بدعت‌گزاران. پولس اشتیاق خود را به اتحاد آشکار می‌سازد و می‌نویسد: «بیایید شادی مرا به کمال رسانید و با یکدیگر وحدت نظر و محبت متقابل داشته، یک‌دل و یک‌رای باشید» (فیلیپیان ۲: ۲). مشوقین آرزو دارند که ببینند کل کلیسا به بلوغ روحانی می‌رسند و خواست مسیح را تحقق می‌بخشند، این خواست را که ایمانداران در یگانگی روح و هدف زندگی کنند، چرا که به این شکل است که دنیا خواهد دانست که مسیح واقعا کیست.