«و اوست که بخشید برخی را به عنوان رسول، برخی را به عنوان نبی، برخی را به عنوان مبشر، و برخی را به عنوان شبان و معلم، تا مقدسان را برای کار خدمت آماده سازند»
(افسسیان 4: 11-12، هزارۀ نو).
در طول سالهای متمادی که به کلیساها سرکشی میکنم، مشاهده کردهام که بسیاری از رهبران دعوت کتابمقدس را در خصوص تجهیز مقدسان برای کار خدمت، به کلی اشتباه درک کردهاند. بارها شده که به شبانانی برخوردهام که خستهاند و بیش از حد توان خود کار میکنند و حتی از باری که برای کلیسایشان حمل میکنند دلزدهاند. با شبانانی روبرو شدهام که به من گفتهاند حتی برای تعطیلاتی کوتاه نیز نمیتوانند کلیسا را ترک کنند، زیرا کسی نیست که کلیسا را رهبری کند. در همین حال، ساعتها پای درد دل اعضای عادی کلیساها نیز نشستهام که شکایت میکردهاند که شبانشان سهمی در خدمت به ایشان نمیدهد. نتیجۀ روشن چنین روشی در رهبری، شبانانی خسته و اعضایی سردرگم میباشد. با مشاهدۀ رشد کلیساهایمان، این بار را در دل خود احساس میکنم که قلم به دست بگیرم و دربارۀ مجهز ساختن مقدسان مطالبی بنویسم.
در آیهای که ذکر فوق، مشاهده میکنیم که خودِ عیسی خدمتهای مختلفی به کلیسا عطا فرموده تا وظایف گوناگونی تحقق یابد. اما خواه شخص خوانده شده باشد تا مبشر باشد یا شبان، به نظر میرسد که رسالت هر دو یکی باشد که آن همانا تربیت دیگران برای خدمت به مسیح همراه ما میباشد. پولس رسول تعلیم میدهد که چنانچه دیگران را مجهز سازیم تا در کنار ما خدمت کنند، بدن مسیح را بنا کردهایم؛ بنا شدن بدن منجر میشود به اتحاد در ایمان؛ و اتحاد در ایمان نیز منجر میشود به تربیت تعداد بیشتری از ایمانداران بالغ. کار خدمت هرگز نباید توسط شخصی واحد صورت پذیرد، چرا که در این صورت، سایرین از شادی کشف عطاها و خدمات روحانی خود محروم میمانند. وقتی ایمانداران خدمت خود را کشف کنند، خواهند توانست با دیگران همکاری کنند و در مسیح رشد نمایند. شبانی که خود را خادمی تک و تنها میپندارد، سایرین را برای انجام خدمت تربیت نمیکند و مانع رشد کلیسایش میشود، هم به لحاظ روحانی و هم به لحاظ تعداد اعضا. اما شبانی که تفکری
کتابمقدسی دارد، خواهد کوشید تا به جماعتش دربارۀ عطاهای روحانی تعلیم دهد و فرصتهایی برای گلۀ خود فراهم آورد تا عطاها و خدمات مناسب خود را کشف کند.
پولس رسول مینویسد: «اما دربارۀ عطایای روحانی، ای برادران نمیخواهم شما بیخبر باشید» (اول قرنتیان 12: 1). بسیار مهم است که کلیسا موضوع عطاهای روحانی را درک کند. روحالقدس عطاهای روحانی را به ایمانداران عطا میفرماید تا برای نفع همگان در بدن مسیح به کار برده شود. «ظهور روح به هر کس برای منفعت همگان داده میشود» (اول قرنتیان 12: 7). به هر ایمانداری میزان معینی از فیض مسیح عطا شده تا قدرت یابد که به میزان معینی در خدمت زمینی مسیح شریک شود. «اما به هر یک از ما به فراخور اندازۀ بخشش مسیح، فیض بخشیده شده است» (افسسیان 4: 7، هزارۀ نو). هیچ فردی نمیتواند به تنهایی پری و کمال مسیح را بر زمین متجلی سازد؛ اما وقتی هر عضوی از بدن عطاهای خدمت را تحت حاکمیت و اقتدار مسیح به کار میبرد، آنگاه کلیسا میتواند حضور مسیح را در این دنیا جلوهگر سازد. واقعیت غمانگیز این است که بسیاری از شبانان و ایمانداران دربارۀ این حقیقت بسیار کم میدانند. عدم آگاهی از این حقیقت موجب نتایجی فلجکننده در بسیاری از جماعتها شده است. ذیلا به چند مورد آن اشاره میکنیم.
۱- عدم آگاهی از عطاهای روحانی موجب سرخوردگی اعضا میشود. سرخوردگی به چند صورت ظاهر میشود. بعضیها هرگز به کشف این امر نائل نمیگردند که چه خدمت خاصی دارند، زیرا فکر میکنند که خدمت محدود میشود به خدماتی خاص و رسمی و نمیبینند که برای خدمت به مسیح، راهها و روشهای متفاوت و گوناگونی وجود دارد. فکر میکنند که خدمت یعنی موعظه و رهبری پرستش یا مقام شیخی، و چون از ایشان خواسته نمیشود که این وظایف را انجام دهند، احساس طردشدگی میکنند. برخی دیگر بر اساس عطاهای خاصی که خدا به ایشان داده، بعضی از نیازها را در کلیسا میبینند اما نمیدانند چگونه آنها را بر طرف سازند. به طور خلاصه، همۀ اینها باعث سرخوردگی ایمانداران میگردد.
۲- عدم آگاهی از عطاهای روحانی موجب میشود شخص به گونهای غیرمنصفانه خود را با دیگران مقایسه کند. در اوائل زندگی روحانیام، ایماندارانی را میدیدم که مبشرینی توانا بودند؛ و من احساس خطا میکردم که چرا مانند آنان نیستم. وقتی خود را با کسانی مقایسه میکنیم که از برخی عطاها برخوردارند، ممکن است یا احساس حسادت کنیم یا احساس دلسردی. وقتی کشف کردم که عطاهای روحانی من، تشویق و بنا و شبانی است، احساس کردم که آزاد شدهام تا خودم باشم. خادمانی که به گلهشان دربارۀ عطاهای روحانی تعلیم میدهند، خدمت بزرگی به آنان میکنند که سبب میشود احساس خطا برداشته شود و افراد با قدرت خدمت کنند.
۳- عدم آگاهی از عطاهای روحانی موجب بروز منازعه در بدن مسیح میگردد. هر فرد به امر خدمت از دریچۀ عطاهای روحانی خود مینگرد. منظورم این است که کسی که عطای بشارت دارد، اصالت ایمان سایرین را بر اساس میزان شهادت و بشارتشان میسنجد. آنانی که عطای سخاوت دارند، اصالت سرسپردگی دیگران را بر اساس پولی که به خداوند میدهند، میسنجند. چقدر احساس آزادی کردم وقتی پی بردم که هر کس به بدن مسیح از چشمانداز عطای روحانی خود مینگرد؛ چقدر سالمتر است که تنوع دیدگاهها را در میان خود درک کنیم، زیرا در این تنوع است که درکی متعادل به دست میآوریم از انتظاری که مسیح از ما دارد.
امید من این است که توانسته باشم فکر شما را در زمینۀ عطاهای روحانی برانگیزم و شما را تشویق کرده باشم تا اعضای کلیسایتان را در انجام خدمت مجهز سازید. پولس رسول ما را ترغیب کرده، مینویسد: «بر حسب فیضی که به ما بخشیده شده است، دارای عطاهای گوناگونیم» (رومیان ۱۲: ۶، هزارۀ نو). گام بعدی طرح این سوال است که چگونه میتوانیم کشف کنیم که عطاهای روحانی ما چیست. به این سوال مهم در بخش بعدی خواهیم پرداخت.
#نداگر
