«و [خدا ما را] با او برخیزانید و در جایهای آسمانی در مسیح عیسی نشانید» (افسسیان ۲: ۶).
پرستش عالیترین نشانِ کلیسایِ عیسایِ مسیح است. پرستش و عبادتِ خدایِ پدر از طریق کار نجاتبخش پسر او عیسای مسیح، در قدرت روحالقدس آن چیزی است که قوم خدا را از آنانی که در مذبح نفس و ماتریالیسم عبادت میکنند، متمایز میسازد. در این مجموعه از مقالات در مورد پرستش خدا، کوشیدم درکی درست از کتابمقدس در خصوص ماهیت پرستش خدا، کوشیدم درکی درست از کتابمقدس در خصوص ماهیتِ پرستش ارائه دهم تا کلیساهای فارسیزبان را در ارزیابی پرستششان در پرتو شناخت درست خدا کمک کنم تا بتوانند خدا را به شیوهای درست در روح و راستی بپرستند. هدف من در آخرین بخش از این مجموعه، این است که نشان دهم هرگاه خدا به درستی مورد پرستش قرار گیرد، مومنان طعم آسمان را خواهند چشید.
پرستشی آسمانی
در عهد عتیق، خدا سایهای بود از چیزهایی که میبایست بیاید. از اینرو است که موسی دستورالعملهایی دقیق دریافت کرد تا خیمۀ اجتماع را بهگونهای بسازد که بازتابی از پرستش در آسمان باشد. عبرانیان ۸: ۵ میفرماید: «ایشان شبیه و سایۀ چیزهای آسمانی را خدمت میکنند.» اما با آمدن پیمانِ جدید، ما وارد واقعیتهای آسمان میشویم. «و [خدا ما را] با او برخیزانید و در جایهای آسمانی در مسیح عیسی نشانید» (افسسیان ۲: ۶). عیسی وقتی با ایمان صادقانۀ نتنائیل روبرو شد، گفت: «آمین، آمین، به شما میگویم که از کنون آسمان را گشاده، و فرشتگان خدا را که بر پسر انسان صعود و نزول میکنند، خواهید دید» (یوحنا ۱: ۵۱). همچنین یوحنای رسول وقتی عیسی را در رویا در آسمان دید، گفت: «و چون او را دیدم، مثل مرده پیش پایهایش افتادم» (مکاشفه ۱: ۱۷). یوحنا صحنههای دیگری را نیز از پرستش و عبادتی که در آسمان صورت میگیرد تشریح کرده است. پرستش خدا بهواسطۀ عیسای مسیح طعمی از لذت شادیبخش پرستش در آسمان را از هماکنون به ما میدهد. سرایندۀ مزمور میفرماید: «طریق حیات را به من خواهی آموخت. به حضور تو کمال خوشی است و به دست راست تو لذتها تا ابدالآباد» (مزمور ۱۶: ۱۱).
تقویتکنندۀ کلیسا
پرستش بر روی زمین وقتی بر خودِ خدا متمرکز گردد، طعم آسمان را به ما میدهد، زیرا پرستش امری است که تمام آسمان را آکنده میسازد، یعنی جذب شدن در پرستش خدا. یوحنای رسول در مکاشفه ۷: ۱۱-۱۲ میفرماید: «در پیش تخت به روی در افتاده، خدا را سجده کردند و گفتند: آمین! برکت و جلال و حکمت و سپاس و اکرام و قوت و توانایی، خدای ما را باد تا ابدالآباد. آمین!» هرچه بیشتر خدا را موضوع پرستش خود بسازیم، بیشتر رایحۀ آسمان را احساس خواهیم کرد. ما سزاوار عذاب جاودانی بودیم؛ به همین جهت، هرچه بیشتر به صفات پرشکوه خدا بیندیشیم و بر فیض اعجابآور او تامل کنیم، نور خدا بیشتر بر اوقات حمد و ستایش ما خواهد تابید. پرستش خدا برای کلیسا جنبهای مرکزی دارد، زیرا آسمان و زمین زایل خواهد شد، اما پرستش خدا برای ابدیت باقی خواهد ماند.
بسیار حیاتی است که بیاموزیم نام خداوند را بر زمین جلال دهیم، زیرا کلیسا را برای آسمان آماده میسازد و آن را تقویت مینماید، طوری که بتواند در آزمایشها و رنجهای این جهان استقامت نشان دهد. کلیسا در پیکارهای کنونی خود قدرت دریافت میکند، چرا که میداند چه چیزی در انتظار قوم مسیح میباشد. در آسمان است که او را روبهرو خواهیم دید (اول یوحنا ۳: ۲)، و آنچه که بر زمین چشیدهایم، تبدیل به واقعیتی تمام عیار خواهد شد.
انگیزشی برای زندگی خداپسندانه
پرستش بر روی زمین طعم آسمان را به ما میدهد و این میتواند ما را انگیزش دهد تا زندگی مسیحواری داشته باشیم و خداوند را خدمت کنیم. در پرستش خدا است که میآموزیم خدا را برای هر چیزی جلال دهیم. طبیعت انسان به نوعی است که میخواهد همه تکریم را به خود نسبت دهد. فقط کار معجزهآسای خدا است که انسان را قادر میسازد تکریم و افتخار و جلال خود را به خدا واگذارد. من روش توصیف جان پایپر را از جلال دادن خدا خیلی دوست دارم؛ میگوید: «هرچه بیشتر رضایت درونی را در خدا بیابیم، خدا بیشتر در زندگی ما جلال خواهد یافت.» هرچه بیشتر رضایت درونی و واقعی خود را در خدا بیابیم، شعلۀ خدمت مسیح با وارستگی بیشتر در ما فروزان میشود. موعظههای ما با اشتیاق برای خدا و کلامش انگیزش مییابد و شنوندگان ما تحت الزام بیشتری قرار میگیرند.
سرودهای ما از شادیای که برخاسته از رابطهای صمیمانه با خدا است همراه میشود. و آنگاه اشتیاق برای برخورداری از زندگی مقدس از ترس ما از خداوند نشات میگیرد. وقتی به جریان یافتن این تغییرات پویا توجه میکنیم، میتوانیم ببینیم که کلیسا در حال پرستش، طعمی از جلالی را که در آینده خواهد آمد به ایماندار میدهد. این همان چیزی است که نویسندگان عهد جدید آن را «امید» نامیدهاند، امیدی که ناشی از اطمینان به آینده است بهواسطۀ کار نجاتبخش مسیح. در چنین شرایطی، پرستش تبدیل میشود به طعمی از آسمان، چرا که منجر به تحول زندگی میگردد- زندگیای که بازتابی است از خصائل و تقدس مسیح.
ایجاد شور و شوق برای بشارت
و بالاخره، طعم آسمان را در پرستش زمانی متوجه میچشیم که شعلۀ اشتیاق به جلال دادن طبیعت خدا از طریق شور و شوق به بشارت در ما زبانه بکشد، چرا که میدانیم نتیجۀ تکمیلشدۀ آن را در آسمان خواهیم دید. یک بار دیگر با من به رویای یوحنای رسول دربارۀ آسمان نگاهی بیندازید؛ میفرماید: «و بعد از این دیدم که اینک گروهی عظیم که هیچکس ایشان را نتواند شمرد، از هر امت و قبیله و قوم و زبان در پیش تخت و در حضور بره به جامههای سفید آراسته و شاخههای نخل به دست گرفته، ایستادهاند» (مکاشفه ۷: ۹). پرستش در آسمان تکمیل شدن ماموریت بشارتیای است که عیسی به کلیسایش سپرد آن زمان که به رسولانش فرمود تا انجیل را به تمام جهان موعظه کنند. هرچه شعلۀ پرستش در قلب کلیسا فروزانتر باشد، کلیسا بیشتر انگیزش خواهد یافت تا به اقصا نقاط جهان برود و جلال خدا را با مردم در میان بگذارد. کلیسا در چنین شرایطی اشتیاق خواهد داشت که سایر مردم نیز طعم پرستش راستین را بچشند. جان پایپر در کتابش به نام «بگذارید ملتها شاد باشند» مینویسد: «هرگاه اشتیاق برای حضور خدا ضعیف باشد، غیرت برای بشارت نیز ضعیف خواهد بود. کلیساهایی که بر جلال دادن و زیبایی خدا متمرکز نیستند، به ندرت اشتیاق خواهند داشت که جلال خدا را به ملتها اعلام دارند (مزمور ۹۶: ۳).»
کتاب مکاشفه با فریاد اشتیاق هر مسیحی به پایان میرسد: «بیا ای خداوند عیسی!» آنانی که منتظر بازگشت اویند، کسانی هستند که طعم پرستش آسمانی را بر روی زمین چشیدهاند و میتوانند با تمام دل و فکر خود بگویند: «تختنشین و بره را برکت و تکریم و جلال و توانایی باد تا ابدالآباد!» (مکاشفه ۵: ۱۳).
دعای من این است که کلیسای شما به قدرتِ وصفناپذیرِ پرستش پی ببرد- پرستشی که واقعیتهای آسمان را آشکار میسازد. با اینگونه پرستیدن خدا، واقعیتهای ملکوت آسمان وارد زندگی هر عبادتکننده خواهد شد و طعم آسمان را به او خواهد چشانید.
