اهمیت پرستش در جلسات
«خداوند را با من تکبیر نمایید. نام او را با یکدیگر برافرازیم» (مزمور ۳۴: ۳).
پرستش گروهی
پرستش خدای متعال امری است هم شخصی و هم گروهی. در این مجموعه از مقالات که دربارۀ پرستش کتابمقدسی است، تا اینجا بیشتر بر جنبۀ شخصی موضوع متمرکز شدیم و کوشیدیم تعریف روشنی از پرستش ارائه دهیم و نیز نگاهی نزدیک به پرستش نادرست بیفکنیم. همچنین به ثمرۀ خاص پرستش راستین توجه کردیم. اما پرستش کاری است که ایمانداران با هم به صورت یک بدن انجام میدهند. در اعمال ۲: ۴۲-۴۷ روش مشخصی برای پرستش گروهی مشاهده میکنیم. مسیحیان اولیه هر روز در صحن معبد و نیز در خانهها گرد میآمدند تا خود را به تعلیم رسولان و پرستش خدا و دعا و شکستن نانن و مشارکت وقف کنند. ما باید چقدر مشتاق این نوع پرستش باشیم که در دل آنانی که شاهد بودند ترس و احترام بر میانگیخت و جلال خدا را به همگان نشان میداد و حضور پرشکوه او را محسوس میساخت. مقصود این آیات نیست که روشی سختگیرانه و شریعتمدارانه برای پرستش به دست دهد بلکه تا عملکردهای کتابمقدسی را که باید در هر جلسۀ پرستشی مسیحی یافت شود، نشان دهد. در این مقاله، میخواهیم عناصر یا بخشهای بنیادینی را که باید در جلسات پرستش مسیحی یافت شود مرور کنیم به این امید که هر خادمی توجه دقیقتری به برنامهریزی و آمادگی برای پرستش قوم خدا مبذول دارد.
ارتباط میان موعظه و پرستش
پیش از بحث دربارۀ عناصر و بخشهای خاص پرستش عمومی، باید به چند اصل مربوط به پرستش توجه داشته باشیم. اغلب توجه اصلی بر موعظۀ کلام خدا متمرکز میشود. نتیجه آن میشود که پرستش گروهی تبدیل میگردد به چیزی در حد یک رشته سرود که نه آغاز روشنی دارند و نه موضوعی اصلی و حاکم بر آنها. بسیار مفید خواهد بود که وقتی واعظ موضوع موعظه خود را در اوائل هفته انتخاب میکند، آن را با رهبر پرستش در میان بگذارد تا او بتواند سرودها و قرائتهایی را که مناسب پیغام او هستند انتخاب کند. به علاوه، پرستش باید طوری برنامهریزی شود که میان رهبر پرستش و عبادتکنندگان ارتباطی روحانی برقرار گردد. پرستش را نباید همچون اجرای برنامهای تلقی کرد که در آن یک یا دو رهبر تمام کار پرستش را انجام میدهند. باید فرصتهایی طبیعی به وجود آید تا جماعت نیز بتوانند واکنش نشان دهند.
عناصر یا بخشهای جلسات
اکنون توجه خود را معطوف به عناصر یا بخشهای خاص جلسات پرستشی میسازیم.
آمادگی برای پرستش
آنانی که دستاندر کار رهبری پرستش هستند باید پیش از وقت آغاز جلسه در محل حاضر باشند تا مطمئن شوند که همۀ امور مرتب است. سپس باید وقتی را اختصاص دهند تا با هم دعا کنند که خدا ایشان را در مقام رهبران پرستش و جماعت را با قدرت و حضور روحالقدس مسح کند. وقتی افراد به تدریج وارد محل میشوند، باید تشویق شوند که با احترام داخل شوند و در تاملی آرام، انتظار خداوند را بکشند. این امر فقط زمانی میسر است که رهبران خودشان به خوبی آماده شده باشند و در این زمینه، نمونهای باشند برای جماعت. توصیه میشود که سلام و احوالپرسی خارج از محل پرستش صورت گیرد تا گفتگوها به حداقل برسد.
دعوت به پرستش
از آنجا که قوم خدا با افکار متفرقه وارد کلیسا میشوند، مهم است که جذب روح پرستش شوند تا بتوانند فکر خود را بر خداوند متمرکز سازند. هدف از حضور در جلسۀ پرستش این نیست که افراد با دوستان خود ارتباط اجتماعی برقرار کنند یا موسیقی بشنوند و شاد شوند؛ هدف این است که گرد هم آیند تا خدای متعال را تکریم کنند و جلال او را اعلام نمایند و او را بپرستند. در کتابمقدس، بخشهای زیبای متعددی برای دعوت به پرستش هست. یکی از بخشهای محبوب من این است: «بیایید خداوند را بسراییم و صخرۀ نجات خود را آواز شادمانی دهیم. به حضور او با حمد نزدیک بشویم و با مزامیر او را آواز شادمانی دهیم» (مزمور ۹۵: ۱-۳). از این بخشها نیز میتوانید استفاده کنید: مزمور ۳۴: ۱-۳، ۸۴: ۱-۴، ۹۲: ۱-۲، ۹۶: ۱-۴، ۱۰۰، ۱۰۳: ۱- ۵، ۱۴۵: ۱- ۴.
سرودهای پرستشی
پس از دعوت به پرستش، بسیار مهم است که یک یا چند سرود ستایشی سروده شود (کولسیان ۳: ۱۶). این سرودها باید خدا را جلال دهند و به قوم خدا کمک کنند تا او را در روح و راستی بپرستند.
دعا برای طلبیدن حضور خدا
یکی از تجربیات تلخ من این بوده که در جلساتی شرکت میکنم که در آغاز آن، هیچ دعای روشنی برای طلبیدن حضور خدا و قدرت او بر جماعت نمیشود. این دعا فقط محدود به «ما را برکت بده» نمیشود، بلکه باید دعایی باشد که مشتاقانه طالب حضور خدا در میان جماعت شود تا ایشان بتوانند او را جلال دهند و تکریم نمایند. دعای ذیل نمونهای است از این دست دعاها:
«ای خدای متعال که جلالت فوق آسمانها است، ستایش بر نام تو باد. تو از سر رحمت عظیمت ما را در کلیسایت گرد آوردهای. پرستش دل ما را بپذیر و عطا فرما تا نام تو را تکریم نماییم، هم در دل خود و هم در ظاهر، تا نام تو به واسطۀ پرستش لبهای ما و عبادت دل ما جلال یابد. به نام عیسای مسیح، خداوند ما. آمین.»
اعتراف به گناه
متاسفانه در بخش پرستشی بسیاری از جلسات، هیچ وقتی به تامل شخصی اختصاص داده نمیشود تا خدا قلب افراد را تفتیش کند (مزمور ۱۳۹: ۲۳-۲۴). نمونۀ اشعیا در معبد را فراموش نکنیم (اشعیا ۶) و به یاد داشته باشیم که او به هنگام پرستش خدا، قدوسیت او را مشاهده کرد و این امر سبب شد که او خود را بشناسد و تصدیق کند که گناهکاری بیش نیست. پرستشی که متمرکز بر مسیح در مقام پادشاه است، منجر به توبه میگردد؛ توبهای که بدون آن پرستش واقعی مطلقا تحقق نمییابد. «اگر بدی را در دل خود منظور میداشتم، خداوند مرا نمیشنید» (مزمور ۶۶: ۱۸). بخشهای مناسب ذیل را میتوان در پرستشهای کلیسایی مورد استفاده قرار داد: اول یوحنا ۱: ۹؛ مزمور ۳۲: ۱-۵، ۸۵: ۱-۲، ۸۶: ۴-۵، ۱۰۳: ۱-۳، ۱۳۰: ۳-۴.
اقرار اعتقادنامه
اقرار اعتقادنامۀ رسولان هر چند هفته یکبار، و خصوصا به هنگام اجرای آیین عشای ربانی، میتواند برای جماعت بسیار مفید باشد زیرا اصول اساسی ایمانشان را به ایشان یادآوری میکند.
دعای شبانی
در طول جلسه باید وقتی اختصاص داده شود تا شبان برای نیازهای کلیسایش دعا کند. این امر زمانی موثرتر خواهد بود که شبان جماعت خود را خوب بشناسد تا بتواند برای بیماران و مشکلات گلهاش بهطور خاص دعا کند.
قرائت و موعظه
برای جماعت باید روشن باشد که شبان از کلام خدا موعظه میکند. بخش مورد نظر از کلام باید بلافاصله پیش از موعظه قرائت شود. اما پیش از این قرائت، باید دعا شود تا روحالقدس ذهن واعظ را منور سازد و او را مسح کند.
برکت
جلسه باید با برکتی که شبان میدهد پایان یابد. این دعا میتواند چنین باشد: «سلامتی خدا که فوق از درک است، دلها و ذهنهای شما را در معرفت و محبت خدا، و پسرش خداوند ما عیسای مسیح نگاه دارد؛ و برکت خدای قادر مطلق، پدر، پسر و روحالقدس بر شما باشد و همواره با شما بماند. آمین.»
#پرستش
#پرستش_کلیسایی
#نداگر
