در سال 1974، کنگرهء بينالمللی بشارت جهانی در شهر لوزانِ سوئيس در راستاي بازنگری تعريف انجيل و گسترش جهانی آن عهدنامهای را تدوين کرد و به امضاي 2300 نفر از اعضای آن از 150 مليّت مختلف از شاخههای مختلف مسيحی رساندند. اين عهدنامه در پيوند با گردهمایی کنفرانس جهانی بشارت در ادينبورگ (1910) بستری را فراهم کرد که اختلافات کليسايی و فرقهای به کناری گذاشته شود که ماحصل آن امضای عهدنامۀ لوزان شد. از اين رو، کنفرانس لوزان به تلاشی برای ادامۀ اين گفتگوهای بينالکليسايی با تکيه بر بشارت جهانی و نقش مسيح در عدالت اجتماعی بدل شد.
متن اين عهدنامه با تکيه بر تعريف پنجگانۀ کشيش بيلی گراهام از بشارت تدوين شد که بر (1) اصل خدشهناپذيری و اقتدار کتابمقدس، (2) گمگشتگی بشر به دور از مسيح، (3) نجات فقط از طريق مسيح، (4) بشارت مسيح از طريق کلام و عمل، و (5) ضرورت بشارت به گمگشتگان بنا شده است. در سالهای بعد، بيانيۀ مانيل (1989) و اعلاميۀ کيپتاون (2010) بر پايۀ اين اصول بنيادين و با مشارکت کارگروههای لوزان به تاييد و تصويب اعضا رسيد.
#عهدنامه_لوزان
lausanne-covenant#
